بعد از چند روز بستری در آی سی یو قلب و مشاوره های متعدد و آزمایشات گوناگون اواخر اسفند ماه تصمیم به تعویض دریچه گرفتند و اینکار انجام شد. و پس از آن هم درمان اندوکاردیت ادامه یافت و پس از بهبودی در حد قابل قبول مرخص شد تا ادامه درمان در منزل صورت گیرد.

این مقدمه را نوشتم تا وضعیت بیماری برادرم را درک کنید. چند روز پیش برای ویزیت پیش متخصص کلیه رفته بود تا نارسائی کلیه خفیفی را که در نتیجه عوارض داروهای آنتی بیوتیک بوجود آمده بود و درمان شده بود، بررسی کنند. 

شب همانروز به من زنگ زد تا برای تزریق دارو به منزلش بروم. اسم دارو را که برایم خواند خیلی تعجب کردم: کلگزان؟!!!. چون او قرص وارفارین و داروهای قلبی مصرف میکرد و کلگزان میتوند اثر وارفارین را تشدید کند و حتی منجر به خونریزی داخلی شود. از او علت تجویز دارو را پرسیدم و گفت که برای درمان کم خونی تجویز شده. خیلی بیشتر تعجب کردم چون این دارو چنین اثری ندارد. پس از مدتی فکر کردن به این نتیجه رسیدم که دارو اشتباه است!!

قضیه از این قرار بود که پزشک متخصص کلیه برای درمان کم خونی داروی  اریتروپویتین را تجویز کرده بود و وقتیکه برای گرفتن دارو به داروخانه مراجعه کرده بودند، کارمند داروخانه این دارو را به خاطر بدخطی پزشک، انوکساپارین خوانده بود. جهت اطلاع، اریتروپویتین یک نوع هورمون است که از کلیه ترشح میشود و مغز استخوان را برای ساخت گلبول قرمز بیشتر تحریک میکند. نوع مصنوعی ان هم بصورت امپول برای درمان بعضی انواع کم خونی مصرف میشود. اما انوکساپارین که با نام تجارتی کلگزان (بعضی انرا سلگزان هم تلفظ میکنند اما تلفظ صحیح ان کلگزان است) داروئی است که در بعضی بیماری ها برای جلوگیری از لخته شدن خون یا آمبولی در اندام های تحتانی مثل پا استفاده میشود و به زبان عامیانه داروی رقیق کننده خون است. از فکر اینکه اگر این موضوع را نمیفهمیدم و آمپول ها را تزریق میکردم چه اتفاقی رخ میداد، تنم میلرزد.

 چند سال پیش هم در یک مورد دیگر داروخانه به خاطر بدخط بودن نسخه، بجای آمپول 20 میلی گرمی فروزماید ویال 250 میلی گرمی داده بود.

توصیه ای که برای همکارام محترم دارم این است که اگر داروئی را نمیشناسند و به عوارض و تداخلات داروئی ان آشنائی ندارند، از تزریق آن خودداری کنند و پزشکان  و متخصصین گرامی هم سعی کنند خوش خط تر نسخه های خود را بنویسند تا از این قبیل اشتباهات که ممکن است گاهی حتی منجر به مرگ بیمار شود، رخ ندهد. شایسته است مسئولین درمان هم برای حل این مشکل تدابیری بیندیشند.

در حاليكه در درمانگاه هاي ديگر (مثلا درمانگاه سينا -بلوار نواب صفوي) اين موارد را قبلا به سادگي كنترل كرده بودند و وقتي ما رسيده بوديم بيمار مشكل حادي نداشت. در اين درمانگاه نتوانسته بودند هيچ كار موثري براي درمان بيمار انجام دهند. به هرصورت اين بيمار كه فوت شد ولي معاونت درمان دانشگاه علوم پزشكي يزد بايد تمهيداتي بينديشد تا از تكرار اين موارد جلوگيري شود

28 ابان 90

اول اطراف بیمار را خلوت میکنم و یا در صورت لزوم به آمبولانس منتقل میکنم. بعد خیلی آرام بیمار را صدا میکنم. اگر جواب نداد، آهسته و درگوشی به او میگویم: همه رفتند و ما تنها هستیم. من تکنسین بیهوشی هستم و چند سال سابقه کار در اتاق عمل و آی سی یو دارم. به خوبی فرق بین آدم بیهوش و کسی که خودش را به بیهوشی زده است می فهمم. الان هم میدانم که تو خودت را به بیهوشی زده ای. پس قبل از اینکه این موضوع را به خانواده ات بگویم و آبرو ریزی را بیندازم چشم هایت را باز کن و به سولاتم جواب بده، من هم مشکلت را بررسی میکنم و سعی میکنم یک راه حل خوب برایش پیدا کنم.

در 99% موارد فرد به آرامی چشم هایش را باز میکند و به سوالاتم جواب میدهد. همیشه هم سعی میکنم که علت این کار را بفهمم و با خانواده اش صحبت کنم یا در صورت لزوم آنها را متقاعد کنم تا به روانپزشک مراجعه کنند.

در 1%  موارد هم بیمار واقعا بیهوش است و من اشتباه کرده ام که در این صورت چون بیمار بیهوش است حرفهای من را نمیشنود، مشکلی پیش نمی آید و طبق روال برخورد با بیماران بیهوش عمل میکنیم.

فكر كنم قبلا نوشته بودم كه به جاي آي سي يو به دانشكده دندانپزشكي منتقل شدم تا در بخش معلولين كار كنم. بيهوشي براي اعمال دندانپزشكي معلولين. اگر موردي بود كه فردي معلول نياز به كار دندانپزشكي دارد ولي همكاري نميكند ميتوانيد به دانشكده دندانپزشكي يزد  خيابان امام خميني چهار راه فضاي سبز معرفي كنيد تا با بيهوشي عمومي كارهاي دندانپزشكي اش را انجام بديم. تلفن : 6212222-0351 بخش معلولين

مادر بيمار كه بچه منگلش را براي بيهوشي اورده بود پرسيد: بيهوشي روي سطح هوشي بچم اثر نداشته باشه؟ گفتم : چه عرض كنم؟

تو يه ماموريت اورژانس: مردجواني كنار خيابان خوابيده بود. اهسته صداش زدم و بيدارش كردم. پرسيدم: مواد مصرف كردي؟ گفته: نه به خدا. از وقتي كه از زندان ازاد شدم لب به شيشه نزدم. پرسيدم: كي از زندان ازاد شدي؟ گفت امروز صبح!!!    (از وقتي شيشه رايج شده ترياكي ها را ادم حسابي ميدانيم)

هرجور حساب ميكنم جور در نمياد كه يكنفر نيروي خدماتي 55 كيلوئي چطوري مريض بيهوش 135 كيلوئي را جابجا كرد به جائي نرسيدم!!!

آهنگ "كيو كيو بنگ بنگ" را شنيديد؟ چندي پيش روي وايت برد يكي از پايگاههاي اورژانس نوشته شده بود: كتك هم خوب خورديم. برادر! خاطرت هست؟

چند سال پیش توی پایگاه روستائی خدمت میکردم. شبی تاریک و بارانی و سرد  توی پایگاه نشسته بودیم که تلفن به صدا درامد و از ان طرف خط زنی دستپاچه و تند تند حرف میزد و کمک میخواست. گوشی را به همکارم حسن دادم تا ادرس بگیرد. سریع امبولانس رو بیرون بردیم و بعد از بستن در پایگاه به طرف محل حادثه حرکت کردیم.به محل که رسیدیم یک دختر هفت هشت ساله سراپا خیس سر جاده منتظر بود. کیف امداد رو برداشتم و دنبال دخترک به راه افتادم.  یه کوره راه باریک که اخرش یه خونه محقری بود. توی خونه یک جوان حدودا بیست ساله وسط اتاق افتاده بود و پیرزنی هم با لباسهای مندرس کنارش نشسته بود و دستهایش را ماساژ میداد. رنگ جوان رو به سیاهی بود و نفسهای خیلی سطحی و کوتاه میکشید. پشت سرم نگاه کردم که حسن تازه داشت داخل اتاق میشد. خیلی کوتاه بهش گفتم "ست احیا" سریع گرفت که منظورم چی هست و با عجله به طرف ماشین برگشت. در حالیکه سعی میکردم با تحریک جوان را وادار به تنفس کنم از پیرزن پرسیدم چی شده؟

بیچاره چیز زیادی نمیدانست. همینقدر میدانست که پسرش وقتی به خانه امده خواب الود بوده و بعد از ان خوابیده و بهش جواب هم نمیداده. حدس من مسمومیت با مواد مخدربود. حسن که با ست احیا برگشت تازه من از بیمار رگ گرفته بودم. امبوبگ را بیرون اوردم و با ماسک شروع کردم به تنفس. همکارم هم یه امپول نالوکسان کشید و با اب مقطر رقیق کرد. 0.2 میلی گرم وریدی تزریق کرد و منتظر نتیجه شدیم. تاثیری نداشت. کم کم تمام امپول را تزریق کردیم و چیزی عوض نشد. ناچار برای بیمار لوله گذاری داخل تراشه کردیم و با تنفس کمکی بیمار را به امبولانس منتقل کردیم. پیرزن هم مدام بهمان التماس میکرد که یه کاری برای پسرش بکنیم. بهش گفتم که : " مادرجان ما توی کارمان خیلی وارد هستیم و هرکاری از دستمان بر بیاید برایش میکنیمو الان هم مستقیم میبریمش بیمارستان شهر. فقط شما به یه نفر بگید که فردا صبح بیاید بیمارستان شهر. مثلا پدر یا برادرش یا عمو و دائی" پیرزن میخواست خودش با ما بیاید ولی نگران وضع دخترک بود که تنها میماند. بهش گفتم که لزومی ندارد خودش بیاید ولی فردا صبح یکی را بفرستد. توی امبولانس جوان را به ونتیلاتور وصل کردم و با پالس اکسیمتر میزان اکسیژن خون شریانی اش را اندازه گیری کردم. حدود 85% بود. اکسیژن را روی 100% گذاشتم و تعداد تنفس را به 20 افزایش دادم. فشارخون هم افت کرده بود که سعی کردم با تزریق سرم نمکی کمی اوضاع را بهتر کنم. بعد از 40 دقیقه به بیمارستان رسیدیم. بیمار تنفس داشت و فشارش هم بالا امده بود ولی کماکان خواب الود بود . بیمار را با گزارش تحویل بخش اورژانس دادیم و به طرف پایگاه حرکت کردیم. ساعت تقریبا 2 نیمه شب بود که به پایگاه رسیدیم. از دور شبحی را جلوی در پایگاه دیدیم. نزدیک تر که رسیدیم به نظر میامد که زنی زیر تاقی جلوی در پایگاه ایستاده و برای اینکه زیر باران خیس نشود کاملا به دیوار چسبیده است. وقتی ایستادیم فهمیدیم که همان پیرزن است که بقچه ای در دستش است. خدایا یعنی این پیرزن دو سه کیلومتر زیر باران پیاده برای چه کاری امده است؟ اگر میخواست از پسرش خبری بگیرد میتوانست با تلفن اینکار را بکند. گیج مانده بودیم.پیاده شدم و بعد از سلام از ش پرسیدم : مادرجان چی شده که این وقت شب تا اینجا زیر باران امدی؟ پیرزن گفت پسرم چی شد؟ خوب شد؟  گفتم خدا را شکر بهتر شده بود و توی بیمارستان هم بهوش امده بود. فعلا بستری شده و انشاءالله تا یکی دوروز دیگه مرخص میشه. به خیر گذشت. پیرزن ازمان تشکر کرد و بقچه اش را به طرفم دراز کرد و گفت: یه خورده شلغم برایتان پخته ام و اوردم تا بخورید. حسن گفت : ولی مادرجان ما مجاز نیستیم که بابت خدماتمان از کسی چیزی..... که صدایش با مشت محکمی که به پهلویش زدم برید. به پیرزن گفتم: واقعا ممنونیم. تو این هوا خیلی هوس شلغم کرده بودیم. خیلی کار خوبی کردید. بعد هم حسن را مجبور کردم با ماشین خودش پیرزن را تا خانه اش برساند. وقتی برگشت دونفری نشستیم و خوشمزه ترین غذای دنیا را باهم خوردیم. این شلغم های پخته یک انعام ساده نبود بلکه تشکری بود که از نهایت صفا و صمیمیت ان پیرزن حکایت داشت و رد کردن ان زحمت پیرزن را بی اجر میکرد.  این کار هزاران بار از کاری که ما برایش انجام داده بودیم با ارزش تر بود.چون کار ما  وظیفه بود و کار او نوعی ایثار

زخم بستر عنوان مقاله ای است که از سایت  www.expertlaw.com ترجمه شده است . 

این مقاله را در ادامه مطلب بخوانید

از بیماران و مصدومانی که زیاد ناله و اخ و اوخ میکنند زیاد نترس ولی از بیماران و مصدومانی که ساکت وارام هستند خیلی بترس

امروز 1388/12/27 ساعت یک بامداد کارکنان آی سی یو بیمارستان شهید صدوقی با تمام تلاشی که انجام دادند نتوانستند مانع از سفر جاودانی دکتر علی مشفقی شوند. ایشان از پزشکان قدیمی یزد بودند که سالها صادقانه برای سلامتی همشهریانمان تلاش کردند و سرانجام بامداد پنجشنبه این دنیای فانی را به قصد دنیای باقی ترک گفتند. با همکاران قدیمی که درباره ایشان صحبت میکردم همگی بر راستی و انسانیت و صفا و سادگی دکتر مشفقی تاکید داشتند. و این امر در رفتار خانواده ایشان نیز کاملا مشهود است که تحت تربیت چنین پدری بودند. صبح امروز فرزندان دکتر با حضور در ای سی یو با وجود عزادار بودن از تمام پرسنل به خاطر مراقبتهای دوران بیماری ایشان تشکر کردند. از طرف پرسنل پرستاری و خدمات بخش آی سی یو به خانواده ایشان تسلیت میگویم.